Het staat netjes beschreven in de map, getekend door de OR en iedereen heeft de online module erover afgerond: het agressieprotocol. Het is een onmisbare basis, een richtlijn voor als het misgaat. Maar als u vertrouwt op een protocol alleen, bouwt u uw veiligheid op drijfzand. Waarom? Omdat agressie geen spreadsheet is. Het is menselijk, complex, onvoorspelbaar en emotioneel geladen. Een protocol biedt een script, maar agressie volgt nooit het script.
De tekortkomingen van het protocol
Een protocol is statisch. Het is een stappenplan voor ná de escalatie: wie bel je, wat noteer je, hoe volg je de procedure? Het is cruciaal voor de nazorg en afhandeling. Maar het beschermt je niet op het moment zelf. Op het moment van escalatie is er geen tijd om een map open te slaan. Er is alleen tijd voor automatismen, voor ingeslepen vaardigheden en voor het vermogen om onder druk de juiste, menselijke keuze te maken.
Een protocol is generiek. Het is geschreven voor de gemiddelde situatie. Maar agressie is nooit gemiddeld. De boosheid van een mantelzorger die zich machteloos voelt, is fundamenteel anders dan de angstagressie van een man met dementie. En hoewel opgeschreven, een protocol ziet dit onderscheid niet; een zorgprofessional moet het kunnen maken.
De menselijke factor: het echte “schild”
Echte veiligheid wordt niet gecreëerd door papier, maar door mensen. Door professionals die:
- De signalen herkennen lang voordat de grens is bereikt. Het ziet er niet uit als agressie, maar als onrust: iemand die wiegt met zijn bovenlijf, de stem die een halve toon hoger wordt, de plotselinge stilte. Dit zijn de momenten waarop escalatie is te voorkomen.
- Kunnen schakelen in hun communicatie. Welke toon kalmeert déze persoon? Wanneer moet je praten en wanneer juist even zwijgen? Welke woorden de-escaleren? Dit is geen trucje, het is een vakmanschap dat je oefent.
- Hun eigen houding en emotie reguleren. Agressie roept iets op: angst, woede, onrecht. Een professional die zijn eigen reactie kent en kan beheersen, wordt geen brandstof voor het vuur, maar een blusser.
- Kunnen improviseren. Geen enkele situatie is hetzelfde. De ruimte is anders, de mensen zijn anders. Het vermogen om ter plekke een inschatting te maken en een veilige uitweg te creëren, komt niet uit een protocol. Het komt uit training, zelfvertrouwen en ervaring.
Van protocol naar paraatheid
Het doel is niet om het protocol af te schaffen. Het doel is om het protocol te laten dienen als vangnet, terwijl u uw team traint in de paraatheid die ervoor zorgt dat het vangnet zo weinig mogelijk hoeft te worden gebruikt.
Dit is waar training het verschil maakt. Training brengt de stappen van het protocol tot leven. Het vertaalt de regels naar de realiteit van alledag. Het is het verschil tussen weten wat je moet doen, en het ook kúnnen doen wanneer je adrenaline giert en de tijd dringt.
Bouw aan weerbaarheid in plaats van te leunen op papier
Bij Locus Training geloven we dat duurzame agressiepreventie draait om “Zorgweerbaarheid” oftewel het vermogen van een team of individu om professioneel, zelfverzekerd en veilig te reageren op spanning en agressie.
Onze training “Zorgweerbaarheid en De-escalatie” gaat daarom verder dan het uitleggen van het protocol. Wij bouwen aan de vaardigheden die onder het protocol liggen:
* We oefenen met herkennen van de vroegste signalen.
* We trainen de-escalerende gesprekstechnieken in realistische scenario’s.
* We werken aan zelfreflectie: wat doet deze situatie met míj?
* We leren je improviseren binnen de kaders van veiligheid.
Ontdek hoe onze training Zorgweerbaarheid en De-escalatie uw protocol tot leven brengt en vraag een vrijblijvend adviesgesprek aan via https://www.locustraining.org
